Gabriël’s  vleugelen

We schuiven rond de tafel,
maken contact met de icoon in wording

De vleugels nu,
ik verheug me, maak de kleur

Penseelstreek na streek,
volg ik de lijnen

Neem even afstand
een diepe zucht ontsnapt aan mijn lippen

In dat kleine kerkje,
Russische klanken op de achtergrond

Bid ik in stilte
-draag me op uw vleugels
opdat ik kan zien
vanuit een ander perspectief-

Nauwelijks merkbaar voel ik een glimlach.

Gedicht van
Rita schaveling
Kerk in Lettelbert
Assen november 2011